Święty dnia · 12 listopada

¹ Alleluja. Wysławiajcie PANA, bo [jest] dobry, bo jego miłosierdzie [trwa] na wieki.

² Któż wypowie wielkie dzieła PANA i ogłosi całą jego chwałę?

³ Błogosławieni, którzy strzegą sądu i czynią sprawiedliwość w każdym czasie.

⁴ Pamiętaj o mnie, PANIE, przez miłość do swego ludu; nawiedź mnie swoim zbawieniem;

⁵ Abym widział szczęście twoich wybranych, cieszył się radością twego narodu i chlubił się razem z twoim dziedzictwem.

⁶ Zgrzeszyliśmy wraz z naszymi ojcami, popełniliśmy nieprawość i postąpiliśmy niegodziwie.

⁷ Nasi ojcowie w Egipcie nie zrozumieli twoich cudów, nie pamiętali wielkości twego miłosierdzia, lecz buntowali się nad Morzem Czerwonym.

⁸ A jednak ich wybawił przez wzgląd na swoje imię, aby okazać swą moc.

⁹ Zgromił Morze Czerwone i wyschło; i przeprowadził ich przez głębiny [jak] przez pustynię.

¹⁰ Tak wybawił ich z ręki tego, który ich nienawidził, i odkupił ich z ręki wroga.

¹¹ Wody okryły ich ciemięzców, nie został ani jeden z nich.

¹² Wtedy uwierzyli jego słowom i śpiewali na jego chwałę.

¹³ Szybko [jednak] zapomnieli o jego dziełach, nie czekali na jego rady.

¹⁴ Pałali żądzą na pustyni, na próbę wystawiali Boga na pustkowiu.

¹⁵ I dał im, czego żądali, lecz zesłał na ich dusze wycieńczenie.

¹⁶ Gdy w obozie zazdrościli Mojżeszowi i Aaronowi, świętemu PANA;

¹⁷ Otworzyła się ziemia i pochłonęła Datana, i zakryła zgromadzenie Abirama;

¹⁸ I zapłonął ogień w tym zgromadzeniu, płomień spalił niegodziwych.

¹⁹ Zrobili cielca na Horebie i odlanemu posągowi oddali pokłon;

²⁰ I zamienili swą chwałę na podobieństwo wołu jedzącego trawę.

²¹ Zapomnieli o Bogu, swoim wybawcy, który dokonywał wielkich czynów w Egipcie;

²² Cudownych dzieł w ziemi Chama, rzeczy strasznych nad Morzem Czerwonym.

²³ Dlatego powiedział, że wytraciłby ich, gdyby Mojżesz, jego wybrany, nie stanął w wyłomie przed nim, aby odwrócić jego gniew, by [ich] nie wytracił.

²⁴ Wzgardzili też wspaniałą ziemią, nie wierząc jego słowu.

²⁵ I szemrząc w swoich namiotach, nie byli posłuszni głosowi PANA.

²⁶ Dlatego podniósł na nich swoją rękę, aby ich wytracić na pustyni;

²⁷ Aby ich potomstwo rozrzucić wśród pogan i rozproszyć ich po ziemiach.

²⁸ Przyłączyli się też do Baal-Peor i jedli ofiary [składane] umarłym.

²⁹ Tak pobudzili [Boga] do gniewu swymi postępkami, że spadła na nich plaga;

³⁰ Wtedy powstał Pinchas, dokonał sądu i plaga ustała.

³¹ Poczytano mu to za sprawiedliwość po wszystkie pokolenia, na wieki.

³² Rozgniewali go znowu u wód Meriba, [tak że] Mojżesz wiele ucierpiał z ich powodu;

³³ Rozdrażnili bowiem jego ducha i mówił [nierozważnie] swymi ustami.

³⁴ Nie wytępili narodów, jak im to PAN nakazał.

³⁵ Lecz zmieszali się z tymi narodami i nauczyli się ich czynów;

³⁶ I służyli ich bożkom, które stały się dla nich pułapką.

³⁷ Ofiarowali bowiem demonom swoich synów i swoje córki;

³⁸ I przelewali krew niewinną, krew swoich synów i córek, których ofiarowali bożkom Kanaanu, i ziemia została skalana rozlewem krwi.

³⁹ Splamili się swymi czynami i cudzołożyli swymi postępkami.

⁴⁰ Dlatego PAN zapłonął gniewem przeciw swemu ludowi, tak że obrzydził sobie swoje dziedzictwo.

⁴¹ I wydał ich w ręce pogan, i panowali nad nimi ci, którzy ich nienawidzili.

⁴² I uciskali ich wrogowie, ujarzmili ich swoją ręką.

⁴³ Wielokrotnie ich ocalał, lecz oni rozgniewali go swymi zamysłami i zostali upokorzeni przez swoje nieprawości.

⁴⁴ A jednak wejrzał na ich ucisk i usłyszał ich wołanie.

⁴⁵ Przypomniał sobie bowiem o swoim przymierzu z nimi i pożałował według swej wielkiej litości.

⁴⁶ Wzbudził też litość dla nich u wszystkich, którzy ich uprowadzili w niewolę.

⁴⁷ Wybaw nas, PANIE, nasz Boże, i zgromadź nas spośród pogan, abyśmy wysławiali twoje święte imię i chlubili się twoją chwałą.

⁴⁸ Błogosławiony PAN, Bóg Izraela, od wieków na wieki; niech cały lud powie: Amen. Alleluja.