Wieczny odpoczynek
Z obrzędów pogrzebowych („Requiem aeternam”). Odmawia się w Dzień Zaduszny, 2 listopada, i zawsze, gdy wspomina się zmarłych.
Znana także jako: Modlitwa za zmarłych · Requiem aeternam
a światłość wiekuista niechaj im świeci.
Niech odpoczywają w pokoju wiecznym.
Amen.
Kiedy się modlić
W Dzień Zaduszny, w rocznice śmierci i przechodząc obok cmentarza.
Tekst łaciński
et lux perpetua luceat eis.
Requiescant in pace.
Amen.
Pochodzenie
Modlitwa "Wieczny odpoczynek" (Requiem aeternam) to starożytna modlitwa chrześcijańska za zmarłych, głęboko zakorzeniona w rzymskiej tradycji liturgicznej. Stanowi centralną część Mszy Requiem i Liturgii Godzin za Zmarłych, używana podczas obrzędów pogrzebowych oraz w czasie wspomnień wiernych zmarłych, takich jak Dzień Zaduszny. Jej tekst, wzywający o wieczny odpoczynek i światłość wiekuistą, odzwierciedla wiarę Kościoła w modlitwę za oczyszczenie i zbawienie dusz w czyśćcu. Chociaż jej dokładne autorstwo jest nieznane, przez wieki była filarem katolickiej pobożności, rozwijając się z wczesnochrześcijańskich praktyk pogrzebowych.
W innych językach
Oração pelos falecidos (Português) · Oración por los difuntos (Español) · Prayer for the dead (Eternal rest) (English) · Preghiera per i defunti (L'eterno riposo) (Italiano) · Panalangin para sa mga Yumao (Tagalog)